تبلیغات
حقیقت تاریخ - مطالب خرداد 1396
منوی اصلی
حقیقت تاریخ
هر کس از مردم پند نگیرد خدا به وسیله مردم به او پند می دهد.
  • علی احمدی سه شنبه 30 خرداد 1396 09:17 قبل از ظهر نظرات ()


      حضرت ابراهیم‌ علیه السلام حوالی ۱۹۰۰ سال ق. م به همراه برادرزاده‌اش (لوط) از عراق هجرت کرد و در فلسطین ساکن شد و مردمان این سامان را به توحید فراخواند. پس از آن عبرانی‌‏ها (یهودیان راستین)، در قالب عشایر دامپرور و در جست‌وجوی آب و غذا، به این منطقه آمده و در میان مردمان این دیار- که از روی نوع دوستی و مهمان نوازی آنها را پذیرفته بودند اقامت گزیدند.
    انگلستان، در ابتدای قرن نوزده میلادی سعی کرد برای جلوگیری از نفوذ روزافزون آلمان کشورهای جهان را مقابل این کشور قرار دهد و برای رسیدن به این هدف بزرگ در برقرار نمودن ارتباط با کشورهایی مانند هلند، بلژیک، اسپانیا، پرتغال و ایتالیا کوشش فراوانی نمود تا اینکه بالاخره توانست در سال 1907 میلادی کنفرانسی از بزرگ ترین سیاستمداران این کشورها تشکیل دهد.این کنفرانس بیش از یک هفته به طول انجامید و در پایان اعلامیّه ای به این مضمون صادر نمود:
       «بزرگ ترین خطری که ممکن است متوجّه غرب شود بیرون رفتن سواحل دریای مدیترانه از دست انگلستان است این دریا حلقه ی اتّصال شرق و غرب است که در دست مسلمانان می باشد، مسلمانانی که ملّت واحدی هستند و دارای زمینهای وسیع و منابع سرشاری نیز می باشند، ممکن است این ملّت بزرگ به پا خواسته و خود را از قید اسارت آزاد سازد، به همین دلیل به کشورهای بزرگ توصیه می شود این ملّت واحد را متلاشی نموده و از اتّحاد و بیداری آنها جلوگیری نمایند که اوّلین مرحله ی آن جدا نمودن آفریقا از آسیا و از بین بردن هر گونه اتّحادی میان این دو قاره است».
       این نخستین عاملی بود که دولتهای استعمارگر را به فکر ایجاد یک دولت کاملاً متفاوت نسبت به سایر دولتها آن هم کنار دریای مدیترانه انداخت. در سال ۱۹۴۷ نیروهای انگلیس که فلسطین را به اشغال خود درآورده بودند خود را از مناسبات کنار کشیدند. برحسب طرح تقسیم ارائه شده توسط سازمان ملل قرار بر این بود که این منطقه بین اعراب و یهودیان به طور مساوی تقسیم شود و بیت المقدس (اورشلیم) نیز محدوده تحت نظارت سازمان ملل قرار گیرد تا از ایجاد برخورد جلوگیری شود.
    آخرین ویرایش: دوشنبه 5 تیر 1396 10:49 قبل از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • علی احمدی دوشنبه 22 خرداد 1396 10:38 بعد از ظهر نظرات ()

     

    در شاهنامه فردوسی آمده‌است:
    جمشید پادشاهی عادل و زیبارو بود که نوروز را بر پا داشت و هفتصد سال بر ایران پادشاهی کرد. اورنگ یا تخت شاهی او چنان بزرگ بود که دیوان به دوش می‌کشیدند. صدها سال پس از حمله اسکندر و اعراب و در زمانی که یاد و خاطره پادشاهان هخامنشی فراموش شده بود، مردمی که از نزدیکی خرابه‌های پارسه عبور می‌کردند، تصاویر حکاکی شدهٔ تخت شاهی را می‌دیدند که روی دست مردم بلند شده‌است و از آنجا که نمی‌توانستند خط میخی کتیبه‌های حک شده روی سنگ‌ها را بخوانند، می‌پنداشتند که این همان اورنگ جمشید است که فردوسی در شاهنامه خود از آن یاد کرده‌است. به همین خاطر نام این مکان را تخت جمشید نهادند. بعدها که باستان‌شناسان توانستند خط میخی کتیبه را ترجمه کنند، متوجه شدند که نام اصلی آن پارسه بوده‌است. در دوره اسلامی این مکان را محترم شمرده و آن را هزار ستون و چهل منار می‌نامیدند و با شخصیت‌هایی چون سلیمان نبی و جمشید ربطش می‌دادند. یونانیان تخت جمشید را پِرسپولیس (به یونانی یعنی «پارسه‌شهر») خوانده‌اند. در فارسی معاصر این بنا را تخت جمشید یا قصر شاهی جمشید پادشاه اسطوره‌ای ایران می‌نامند. در زمان ساسانیان به تخت جمشید سَت ستون (صد ستون) می‌گفتند.
    گزارش‌هایی موجود است که بعد از انقلاب خلخالی سعی در تخریب آرامگاه فردوسی و تخت جمشید پارسه (تخت جمشید) هم داشته اما این با مخالفت دولت موقت (از جمله وزیر فرهنگ پرویز ورجاوند، استاندار فارس نصرت‌الله امینی و طالقانی و مقاومت مردم مرودشت و پرسنل پارسه، در این امر ناکام ماند.

        منبع:

    - راستان نیوز

    - علیرضا شاهپور شهبازی. راهنمای مستند تخت جمشید. بنیاد پژوهشی پارسه-پاسارگاد. چاپ ۱۳۸۴.

    - طغیان علیه نمادها (رادیو زمانه، ۱۸ بهمن ۱۳۸۵)


    آخرین ویرایش: سه شنبه 23 خرداد 1396 07:43 قبل از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • آرمین کریمی پنجشنبه 18 خرداد 1396 01:01 بعد از ظهر نظرات ()

    به گزارش گروه حوادث Accidents رکنا، علیرضا تابش به عنوان مدیرعامل بنیاد فارابی در پست اخیر خود در صفحه اینستاگرامش در مورد شهید جواد تیموری یک از شهدای حادثه Incident تروریستی روز چهارشنبه تهران نوشت: در بیمارستان با مجروحان حادثه تروریستی دیروز که صحبت میکردیم از رشادت شهید تیموری با افتخار یاد میکردند همکاران مجروحش در بیمارستان به ما گفتند که تروریست Terrorist ها در برابر ایستادگی و مقاومت این پاسدار شهید دهها تیر بر پیکرش شلیک کردند تا به شهادت رسید. 
    مقاومت او مانع از ورود تروریست ها به سالن منتهی به صحن مجلس شورای اسلامی شد. به خانه این شهید رفتیم و به خانواده صبور و مقاومش تسلیت گفتیم عموی شهید تیموری گفت جواد 24 سال داشت و روز شهادتش اولین سالگرد عقدش بود پدرشهید گفت برادر جواد هم در 18 سالگی در عملیات مرصاد به شهادت رسیده مقاومت خانواده شهدا ستودنی است صل الله علیک یا ابا عبدالله"

    منبع:
    پایگاه خبر رسانی
    آخرین ویرایش: جمعه 19 خرداد 1396 01:10 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • علی احمدی شنبه 13 خرداد 1396 04:14 بعد از ظهر نظرات ()


      اولین جاروبرقی در تاریخ 10 ژوئیه 1860 میلادی در ایالات متحده آمریکا  توسط شخصی به نام دانیل هس ساخته شد که وزن  آن حدود به 300 کیلو گرم بود . مخترع آن ساکن شرق آیووا  بود و نام این اختراع خود را «رفتگر فرش» نهاده بود. این ماشین کاملا مکانیکی بود و از سیستم خلاء استفاده می کرد . این اختراع تا سال 1869 به عنوان بهترین اختراع و کامل ترین جارو قابل حمل شناخته می شد.

    منبع: ترانه های کودکان
    آخرین ویرایش: یکشنبه 14 خرداد 1396 08:47 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • علی احمدی شنبه 13 خرداد 1396 02:48 بعد از ظهر نظرات ()

      محمدرضا خود را مثل پدرش یک «مؤمن واقعی» می‌دانست. به گفته افخمی با آن‌که خانواده محمدرضا چندان مذهبی نبودند، ولی محمدرضا در کودکی تحت تأثیر جامعه مذهبی ایران و افسانه‌های مذهبی‌ای که اقوام، خدمتکاران و دایه‌هایش برای او می‌گفتند، به تدریج با حماسه های ایرانی-اسلامی آشنا شد. به گفته اشرف ، بعضی از این داستان‌ها هیچ‌گاه از ذهن محمدرضا پاک نشدند. مادر محمدرضا برخلاف رضاشاه بسیار مذهبی بود. محمدرضا که بیشتر ایام کودکی‌اش را در کنار مادرش بود، تحت تأثیر عقاید مادرش گرایش‌هایی مذهبی یافت. او در سن نوجوانی و زمانی که در سوئیس بود، نمازهای یومیه را به جا می‌آورد. ولی آبراهامیان می‌گوید که رضاشاه هم مذهبی بود. یکی از دلایل خود را اسامی شیعی فرزندان رضاشاه (مثل محمدرضا، غلامرضا، علیرضا، احمدرضا، عبدالرضا و حمیدرضا) می‌داند. ریشه گرایش مذهبی او همچنین به بنیه جسمی ضعیف او در خردسالی بازمی‌گردد. او یک‌بار در کودکی به بیماری سخت تیفوئید مبتلا شد. زمانی که پزشک گفته بود: «تنها کار دیگری که از دست ما برمی‌آید دعا کردن است» او در یک خواب ، علی بن ابی‌طالب را دید که به او داروی شفابخشی داد . سال‌ها بعد، محمدرضا اعتقاد داشت که ارتباطی میان آن مکاشفه و بهبودی‌اش وجود داشته‌است. او از دو مکاشفه مشابه دیگر نیز در زندگی خود یاد کرده‌است. او زمانی را به یاد می‌آورد که زمانی که سوار بر اسب به امامزاده داوود سفر می‌کرد، سقوط کرد. او در خواب دید که حضرت ابوالفضل العباس او را از سقوط نجات داد. پدرش این خواب را هرگز باور نکرد. او مکاشفه دیگری را این‌بار دربارهٔ دیدار با امام زمان در کتاب خود تعریف کرده‌است.در مصاحبه‌ای که اندکی قبل از مرگ وی در قاهره انجام شد، محمدرضا عنوان کرد که اعتقادات مذهبی ، بخش قلبی و روحانی هر جامعه‌است و بدون آن جامعه به انحطاط کشیده خواهد شد. او در این مصاحبه ادیان واقعی را بهترین تضمین سلامت اخلاقی و استحکام روحانی جامعه دانست.در یازدهم اردیبهشت ۱۳۵۴ پزشک شاه تشخیص داد که شاه به سرطان غدد لنفاوی مبتلا شده‌است. هر چند شاه این موضوع را برای ۳ سال حتی از فرح نیز پنهان کرده‌بود. شاه که از کودکی گمان داشت به نوعی تحت حمایت خداوند و امامان شیعه است، زمانی که فهمید به بیماری سرطان مبتلا شده‌است، اعتمادبه‌نفس ناشی از این سرچشمه روانی را نیز از دست داد.

    • منابع:
    • -آبراهامیان، یرواند. کودتا. ترجمهٔ محمدابراهیم فتاحی. تهران: نشر نی، ۱۳۹۳.
    • -آبراهامیان، یرواند. تاریخ ایران مدرن. ترجمهٔ محمدابراهیم فتاحی. چاپ دوم. نشر نی، ۱۳۸۹.
    • -اشرف، احمد. «توهم توطئه». گفتگو (تهران) تابستان، ش. ۸ (۱۳۷۴): ۷ تا ۴۶. بازبینی‌شده در ۴ ژوئن ۲۰۱۴.
    • -حبیب‌الله، ندا. «دیوید دراموند، نامزد سلطنت ایران». پرتال جامع علوم انسانی، اسفند ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۴ بهمن ۱۳۹۰.
    • -عاقلی، باقر. نخست وزیران ایران از مشیرالدوله تا بختیار. تهران: جاویدان، ۱۳۷۰.
    • -میلانی، عباس. نگاهی به شاه. تورنتو: پرشین سیرکل، ۱۳۹۲.
    • -عظیمی، فخرالدین. بحران دموکراسی در ایران. تهران: نشر البرز ۱۳۷۲
    • -سفری، محمدعلی. قلم و سیاست. تهران: نشر نامک، ۱۳۷۱

    آخرین ویرایش: شنبه 27 خرداد 1396 08:56 قبل از ظهر
    ارسال دیدگاه