علی احمدی سه شنبه 17 اسفند 1395 04:11 بعد از ظهر نظرات ()

  مادر جلال‌الدین که بعدها به اکبر معروف شد زنی ایرانی بنام حمیده بانو بیگم بود ، او زمانی با همایون دومین پادشاه گورکانی ازدواج کرد که وی در دربار صفوی پناه آورده بود. هر چند اکبر سال‌های کودکی را در پناه ایرانیان بود اما او در ۱۵ اکتبر ۱۵۴۲ م/ ۱۴ رجب ۹۴۹ ق)، در قلعه راجپوت از «عمرکوت» در سند (در پاکستان امروزی) متولد شد. جلال‌الدین در سیزده سالگی پس از فوت ناگهانی همایون در روز ۲۷ ژانویه سال ۱۵۵۶ میلادی بر تخت سلطنت پنجاب نشست و حدود به نیم قرن بر بخش بزرگی از شبه قاره هند حکومت کرد. ارتباط او با فرهنگ ایرانی همواره استوار بود. او در سال‌های اول حکومتش با مشورت استادش بایرام خان ترکمن امور کشور را اداره می‌کرد، اما از سن ۱۹ سالگی به تنهایی زمام امور را در دست گرفت. اکبر در طول سلطنتش قلمروی کوچک پادشاهی سلسله مغولان یا گورکانیان پنجاب که توسط پدربزرگش بابر شاه پایه گذاری شده بود، را از گجرات تا بنگال گسترش داد.

  در همان سال اول، اکبر شاه به هرج و مرجی که در قلمروی پادشاهی پنجاب حکم‌فرما بود، خاتمه داد. سپس او به سرزمین پادشاهان راجپوت نماد هندوئیسم حمله کرد که در قلعه‌های غیرقابل نفوذ خود پناه شده بودند. این پادشاه مسلمان در سال ۱۵۶۲ میلادی با یک شاهزاده خانم راجپوت ازدواج کرد تا پیوند میان دین های اسلام و هندو را تحکیم کند. اکبر و همسرش ملکه جودا بعد از سالها بی‌فرزندی با تمنا به درگاه خداوند و درگاه صوفی پرآوازهٔ آن زمان شیخ سلیم چستی (۱۴۱۸ - ۱۵۷۲ میلادی)، در سال ۱۵۶۹ میلادی صاحب پسری شدند و نام او را سلیم (نورالدین محمد) گذاشتند که بعدها علیه پدر شورید اما فقط پس از درگذشت وی با نام جهانگیرشاه وارث حکومت او شد. در سال ۱۵۶۸ میلادی پس از یک محاصره طولانی مدت مدافعان قلعه راجپوت شیتور خودکشی می‌کنند و اکبرشاه قلعه را به تصرف خود در می آورد. اما با وجود این شکست راجپوت‌ها به مخالفت با اکبرشاه ادامه دادند. در حالی که در این دوره، جنگ‌های مذهبی میان کاتولیک‌ها و پروتستان در اروپای غربی بیداد می‌کرد و در دیگر حکومت‌های اسلامی مانند امپراتوری صفوی و یا امپراتوری عثمانی تعصب مذهبی در اوج بود او در قلمروی پهناور خود عدالت را برقرار کرده و با تمام اتباع خود اعم از مسلمان و هندو عادلانه رفتار می‌کرد. اکبر به جای دهلی شهر اگرا را به عنوان پایتخت انتخاب کرد و در آبادنی این شهر بسیار تاثیر گذار بود. او در جریان ۴۹ سال سلطنتش قلمروی سلسله پادشاهان مغول یا گورکانی هند را به اندازه‌ای گسترش داد که در زمان مرگ قدرتمندترین و وسیعترین پادشاهی که شبه جزیره هند هرگز در طول تاریخش ندیده بود را از خود به یادگار گداشت. اکبرشاه که از وی به عنوان بزرگترین پادشاه تاریخ هند نام برده می‌شود، گستره حکومتش در هنگام مرگ از شهر قندهار در مغرب تا شهر داکا در بنگال شرقی در مشرق و از سرینگر (کشمیر) در شمال تا سرحد شهر احمدنگر در جنوب امتداد داشت.


منبع:

ویکی پدیا